“Hello..?” I said after picking up the phone. This is it. The moment of truth..
“Wasap?” he replied. He said that as if nothing happened.
We talked about the things that happened these past few days. I told him that I went to the hospital for a check up. He said that I should be taking good care of my health that I shouldn’t be stressing myself. Hello? He’s the one stressing me out.
We idled for 15 minutes. But I broke the ice.
SONG PLAYING: HILING - PARAMITA
“Kenji what happened to us?” I asked him with a soft voice
“Wala naman nangyari ha..?”
“Anong wala? You’re slowly slipping away.. You’re wavering…” I need him to say ‘No.. you’re still the one..’
“Ah.. sorry..” as expected..
“Ano ba kasing nangyari?”
“May sakit kasi si Bee eh.. Kelangan niya ako.. Sorry Athena..” she’s sick? but I’m also sick.. I need him too..
“Pero.. Kelan pa to nagsimula?” gusto kong malaman kung kelan pa sila nagkaayos.. gusto kong sabihin niyang hinde sila at gusto niya lang suportahan si Abi..
“2 weeks ago..” two weeks.. ganun katagal na silang nag kaayos. Bakit hinde ko to napansin? Ganun ba akong nabulag sa kanya? Masyado ba akong naniwala sa mga pinagsasabi niya sa akin noon?
“Ang tagal na pala.. Bakit hinde mo sa akin sinabi?” tinanong ko siya.
“Natatakot akong masaktan ka..” sabi niya ng mahinang boses.
“Eh ano bang nangyayari sakin ngayon? Diba nasasaktan?” hinde siya sumagot. “Niloko mo lang ba ako? Ginamit mo lang ba ako para hinde mo maramdaman na mag isa ka noon?” I asked with a shaky voice.
“Hinde.. lahat ng sinabi ko sayo noon totoo. Sorry Athena.. Sorry umabot pa tayo sa ganito..”
Ayoko mag hiwalay kami.. gusto kong ayusin lahat ng dapat ayusin.. pero hinde ko alam kung pano.. hinde ko alam ang gagawin ko pag wala siya..
“Ganun ba ka lala yung sakit niya para balikan mo siya? Paano ako?”
“Oo.. kaya nga nag sosorry ako sayo eh.. Hinde ko alam.. nalilito na ako..” nag sosorry siya kasi kelangan niya bumalik sa kanya?
“Pano kung ako yung may sakit..? babalik ka ba ulit sa akin? Iiwan mo rin ba siya?” naiyak na ko. hinde ko na kaya..
“Oo. Kasi kelangan mo ako eh..”
‘I am sick. I have HCM. HCM means hypertrophic cardiomyopathy... yung muscle nung heart ko abnormal. I might die… Ngayon pwedeng wag mo na lang akong iwan?’
Gusto ko yun sabihin… gusto kong iexplain sa kanya yung sakit ko.. But my heart won’t allow me. “Pero may sakit din naman ako ah..” I said softly and with no details.
“Pwedeng magkaroon ng ulcer ang lahat ng tao.. Athena kelangan ako ni Bee..” nanghina na ako sa sinabi niya. gusto kong mag makaawa sa kanya, gusto kong piliin niya ako.. gusto kong gawin lahat ng makakaya ko para magstay lang siya sa akin…
“Minahal mo ba talaga ako..?” please… say yes.. marinig ko lang na oo masaya na ako..
“Sobra..”
‘Pero bakit ganito ang nangyayari? Bakit kelangan bumalik ka sa kanya.. bakit kelangan siya yung pinipili mo..’ I thought.
“Alam kong maiintindihan mo ako kasi kelangan niya ko.. alam kong mabait ka Athena.. hahayaan mo naman ako diba?”
‘Hahayaan mo naman ako diba..’ paulit ulit umikot sa isip ko… pano kung hinde ko kaya? Paano kung hinde ako pumayag sa gusto niya? Gusto kong huminde.. Pero hinde ko magawang sabihin..
“I’ll wait for you.. I can do that, right? hihintayin kita hanggang sa magsawa ako kakaintay sayo.. hanggang sa mapagod ako.. hanggang sa mawalan na ako ng lakas kakaintay sayo..”
“Wag na Athena.. please. Wag mo na akong intayin..”
“Pero gusto ko.. Hayaan mo na lang akong mag hintay kahit na alam kong wala na akong iniintay pa..”
“Tama na, please.. Wag mo na akong intayin.. yun na lang hinihiling ko..” he sighed while I cried. “Wag ka namang umiyak oh.. please..”
“Bakit hinde ako iiyak? Eh mawawala ka na sakin..”
“Hinde naman ako mawawala eh.. Magkatabi naman tayo sa classroom diba? Magkakasama rin naman tayo.. Magkaibigan pa rin tayo..” naiyak ako lalo sa huling sinabi niya.. “I love you.. I’m sorry Athena.. Bye..”
Binaba na niya yung phone.
“I love you.. I’m sorry Athena, Bye..”
Those were the last words I heard from him. Eto na ba talaga yung final goodbye? Hinde ba niya pwede i-reconsider? Ayokong isipin na wala na talaga.. hinde naman niya sinabing break na kami eh.. Pero bakit ganun? Bigla na lang siya nagwaver dahil sa may sakit si Abi..
Mahal niya ako? Sobra..? bakit hinde niya ako pinili? Bakit hinde niya ko pinag laban.. hinde ba pwedeng bumalik na lang siya kay Abi pag namatay na ko? Bakit nga ba hinde ako naging honest sa sakit ko..? Sa bagay.. ayoko rin naman na dahil lang sa awa.. babalikan niya ako. pero diba sinabi ko nga na mag stay lang siya sa tabi ko ok na sakin? Wag ko na raw siya hintayin.. yun lang daw hiling niya.. hinde na ba talaga dapat akong mag hintay? Siguro nga… -- Why am I contradicting myself now?
How am I supposed to wait?
I wasn’t able to sleep. After that phone call.. I tried hard not to cry.. I tried hard not to think of it.. but I failed.
How am I going to face him tomorrow? Uupo pa ba ako sa tabi niya? Gusto ko ulit siya makausap.. I miss him already. Pero hinde ko na siya dapat pang guluhin.. I’ve decided… Susundin ko yung hiling niya.. kahit gaano kasakit.. titiisin ko na lang.. even if it kills me.
music will stop here
Dahil hinde ako makatulog, blinog ko na lang lahat ng nangyari ngayong araw. Lahat ng napagusapan namin nilagay ko. Feelings, emotions.. lahat lahat nilagay ko.
Pagcheck ko sa clock 6:30 am na. Hinde pa rin sumisikat yung araw.. nakikishare din ba ng pain yung weather?
Lumabas ako ng room para kumain ng breakfast. Nakita ko si Grace nasa may kitchen nag luluto. Nakauniform siya tapos may suot na apron. Napatingin siya sa akin tapos nag smile. Kinain ko yung nilutong food ni Grace tapos na ligo na.
Sinabi sakin ni Grace na si Lucas yung magsusundo sa akin tapos iniwan na ako nung tatlo, hinatid na ni kuya Nate sila Sara at Grace. Dumating rin siya after 3 minutes. May dala siyang car. Wala pang 15 minutes nakarating na kami sa front gate ng school. He parked his car then pumasok na kami sa loob.
Nakasalubong namin si Kenji at Abi.. holding hands silang dalawa. Napatigil kami ni Lucas sa pag lalakad, tumingin sa akinsi Lucas as I looked away. Nag lakad na lang ako papunta ng classroom habang si Lucas naman nasa likuran ko.
Gaya ng sabi ko.. gagawin ko yung hiling niya.. hinde ko na lang siya hihintayin.. I’ll just love him secretly.. wala naman sigurong masama dun siba? Hahayaan ko na lang mawala yung pagmamahal ko sa kanya hanggang sa mapalitan ng galit..
Nadaanan naming yung first classroom sa 4th floor, may tatlong babaeng nakatayo sa may tapat ng pinutan ng classroom nila. Napatingin sila sa amin
“Bakit si Lucas na yung madalas makasama ni Athena? Break na ba sila ni Kenji?”
“Ewan ko. Si Lucas at Athena Abigail alam ko break na.” sagot nung isang babae.
Nakita namin yung isang girl bumulong dun sa isang babae, “Ang alam ko napapadalas pagsasama ni Kenji at Athena Abigail eh. baka sila na ulit?”
Ipinatong na lang ni Lucas yung kamay niya sa balikat ko. ayoko na lang pansinin lahat ng mga masasakit na words kelangan wag ko na lang patulan. Makakasama sakin.
Umupo ako sa usual seat ko. Si Lucas naman umupo sa seat ni Kenji.
“Alam mo na rin..?” tanong sakin ni Lucas.
“Ha? Ang alin?”
“Yung kay Abi pati Kenji..” hinde ako sumagot. I just gave him a weak smile. “Sasabihin ko dapat sayo eh.. pero hinde ko alam kung pano. Hinde rin kasi ako sigurado.. Pati kaibigan ko si Kenji, ayoko masira ulit yung friendship namin.”
So he knows?? Why didn't he warn me? Pinili niya si Kenji kesa sa akin.. “Kaya mas pinili mo yung friendship niyo kesa sa friendship natin? Wow.. hinde ko aakalaing gagawin mo to sa akin. Kilala ba talaga kita?” I asked him bluntly.
“Ayaw kitang masaktan Athena.. hinde ko alam kung kakayanin mo pag bigla mong malaman. Pati.. akala ko kasi maiintindihan mo ko eh..” there it goes again.. maiintindihan.
“Hinde ko naiintindihan. I don’t understand it at all. Bakit ba lahat kayo sinasabing maiintindihan ko kayo?? sa totoo lang hinde ko maintindihan eh.”
“Lahat?”
“Chi. Nevermind Let it go. Anyway, kelan mo pa nalaman?” I changed the topic because I was trying to avoid his question.
“Last week?” ang tagal na niyang alam!? Bakit hinde niya sinabi sa akin.. oh yeah. ‘friendship’ nga pala nila ni Kenji. What’s the point of getting angry. “Sorry kung tinago ko to sayo.. ayoko lang talagang magkagulo ulit saming apat.. maiintindihan ko kung magagalit ka sa akin.. pero Athena hinde talaga ako sigurado nung time na yun..”
“There’s no use of getting angry. It’s my fault. I’ve been too nice. Sige Lucas, labas muna ako.” tumayo ako tapos lumabas ng classroom.
No where to go, I found myself idling. Hinayaan ko na lang yung paa kong dalhin ako kung saan saan. Then there I was.. Inside the cubicle, crying.
‘Bakit ba kelangan maging mabait pa ako.. bakit kelangan ako yung makaintindi? Bakit kelangan ako yung masaktan at magsakripisyo ng ganito…?’ I said to myself.
I don’t understand why things are being so complicated right now. I mean, I want to understand. I’m eager to know. But why does it always bring me pain in return? Can I not live happily starting right now? Was my disease not enough to make me suffer? Why do the people I trust keep on betraying -- wait, I should rephrase it, why do they keep on lying to me? Am I not a good friend to them? Have I done something wrong? Their excuses.. Their fcuking excuses are not acceptable. I don’t understand it.. at all.
I heard the first bell so I went back to my classroom. I saw Kenji already seated. He saw me looking at him so I gave him a weak smile then I sat beside him, like I always do.
Our Filipino class was boring. Physics was not that fun too. Break time I was eating with Carlo. English class was not that interesting. Basically half of my day was boring.
Lunch time, I was trying to avoid Lucas and Kenji. I was avoiding Kenji not because of our conversation but because he was all lovey dovey with Abi. And that hurts me. Again I was alone with Carlo eating our lunch.
“Ate, itali mo nga yang buhok mo. naka sabog eh! mas maganda sa babae pag nakapony tail.” He said after taking a bite on his burger.
“Ya. Mind your own hair.” I said to him while clipping my bangs.
“Itali mo na.” I tied my hair. Im being too nice again. See! mas bagay sayo. Kamukha mo na yung mga Korean dito!” then he grinned
After eating our lunch, we went back to the canteen to buy candies. Everyone started staring at me. There were two boys beside us, they were also buying something.
The other guy started whispering to his friend, “Siya si Athena diba? Yung girlfriend ni Kenji.”
And so the other guy whispered back. “Oo. Hinde ko alam na maganda pala siya.” good enough to hear, I saw Carlo smirked.
We went out of the canteen and saw Abigail. She looked at me straight in the eyes then smirked.
‘What was that for?’ I asked to myself.
Tss. She must be that happy huh? Well I don’t care.. Maybe.. just.. maybe. It must be fun hurting me this way right? Torturing me like I’m some kind of a loser.
“Eto yung mga gamot.” Carlo handed me my pill box and a bottled water.
“komawuhyo..” I said. [thank you]
Nagstop kami sa may bench malapit sa may center stairs para inumin ko yung gamot. Simula ngayon, si Grace, Sara, Carlo and Oppa may dalang gamot for me. at least tag dalawang piraso sila each pill. Para daw incase makalimutan ko dalhin yung akin, meron silang naka reserve.
Nakita namin sila Lucas papunta sa may side stairs, napatingin si Lucas sa amin umiwas ako ng tingin.
“Akala ko ba hinde ka galit sakin.. pero bakit mo ako iniiwasan?” napatingin ako sa right side ko, nilapitan kami ni Lucas
“May gagawin pa pala akong assignment! Mauna na ako ha!” tumayo si Carlo
“Teka Carl--” napatigil ako kasi bigla na siyang tumakbo paakyat sa classroom niya.
Umupo si Lucas sa tabi ko, kung saan unang nakaupo si Carlo. Tahimik lang ako, hinde ko siya tinitingnan. “Bakit mo ba kasi ako iniiwasan? Galit ka ba?”
Galit nga ba ako? bakit ko nga ba siya iniiwasan? Sinabi kong wala na ring silbe yung magalit diba.. pero bakit nagagalit ako? Bakit ba ako masyadong nag papaapekto..? Bawal nga akong mastress diba? pero bakit hinahayaan kong mastress ako..?
“Hinde naman ako galit eh.” I lied.
“Liar. Bakit mo ako iniiwasan kung hinde ka galit?” he got me.
“Ayoko lang ma tsismis tayo. Baka kung ano pa ang isipin ni Kenji. Masira pa friendship niyo..” again. i lied.
“Walang masama kung mapadalas niyang makita magkasama tayo. Una, niloko ka niya, pangalawa, magkaibigan tayo at huli, kung natatakot siyang maagaw ka ng iba o makita ka niyang may kasamang iba.. bakit ka niya pinagpalit? Bakit siya bumalik kay Abi?”
Napayuko ako sa sinabi niya. Hinde ko pa nakukwento sa kanya yung nangyari kagabi pero bakit parang alam na alam niya yung mga nangyari? Bakit parang alam niya yung nafifeel ko ngayon? Si Lucas… bakit hinde na lang siya?
“Sorry… Hinde ko lang talaga maisip na magagawa mo sa akin yun.. Akala ko kasi ikaw na yung least na taong gagawa sa akin yun besides kay Sara at Grace.. Comrade kita eh. Pero siguro nga hinda pa talaga kita ganun ka kilala..” napatingin siya sa akin na para bang hinde niya ineexpect na sasabihin ko yun.
Kahit ako hinde ko alam kung bakit ko nasabi sa kanya yun.. masyado akong naging honest kay Lucas.. mas nauna niya pang nalaman yung sakit ko kesa kay Sara.. biglang umulan na naman. Nakikishare talaga ng pain yung weather.
Hinila ako ni Lucas sa may lounge para hinde kami mabasa ng ulan. “Tara na. malapit na mag first bell. PE tayo ngayon diba? Nasan na yung gamit mo?”
“Excused na ko ngayon eh. Soccer kasi yung PE natin ngayon.. bawal ako mapagod.. kaya sa ballroom na lang daw ako. For now written exam ako sa PE.”
Napakamot ng ulo si Lucas, “Oo nga pala. Tara na, baka malate pa tayo.” Naglakad na kami papuntang gym.
Pagkadating namin sa gym nagbihis na siya ng PE uniform, ako naman umupo sa may bleacher. Nakita kong lumabas sila Sara at Grace sa restroom tapos nag lakad papalapit sa akin.
“Uminom ka ba ng gamot? Isusumbong kita kay Nathan pag hinde ka uminom!”
“Uminom ako. tanong mo pa kay Carlo noh. Siya kasama ko kaninang lunch.” Nakita kong lumabas si Lucas ng cr, tapos biglang lumabas rin si Kenji.
Hinde ko mapigilang hinde siya titigan. Parang kelan lang nasa tabi ko siya.. ngayon ang layo na niya..
“You’re so near, yet so effing far..” sinabi ko ng mahina.
“Kanina ko pa napapansin na may mali sa paligid ko eh.. teka, actually last week pa eh. What’s up?” nakatingin pa rin ako kay Kenji. Parang naiiyak ako tuwing tinititigan ko siya eh.. parang ang hirap.. ang sakit masyado.. “Ya! Wae geu rae???”
“Iiwan ko muna kayong dalawa..” sabi ni Grace tapos nag lakad na papunta kela Jigs.
Tumingin ako kay Sara, “Sarayah… Kenji and I..” tapos napatingin naman ulit ako kay Kenji..
“Oori… uhje heoujyuttuh..” [We broke up yesterday]
“MO RA GO?!” [What did you say?!]
Tumingin ulit ako kay Sara, “oori heoujyuttuhyo.” [We broke up]
“MWOU? Wae..” nag shrug lang ako. “Gwaenchana yo?” [Are you ok?]
“Ani.. an gwaenchana.. Maumi apuda.” [No, I’m not ok.. my heart hurts.]
Hinde ko na naman napigilan yung sarili ko. naiyak nanaman ako sa banding huli. Kahit saang angle mo tingnan talo ako.. ako lang yung nasasaktan, ako lang yung nagmamahal..
Niyakap ako ng mahipit ni Sara, “Ooljima.. chebal.. ooljima..” [Don't cry. Please.. don't cry..]
Bumitaw si Sara sa pagka yakap niya sa akin tapos pumunta sa PE teacher namin, nakita kong nakahawak siya sa stomach niya tapos nag nod yung teacher. Paglapit niya sa akin hinawakan niya kaagad yung kamay ko tapos dinala ako sa cr. Umarte pala siya para lang masamahan niya ako. Tinanong niya sa akin yung buong nangyari, tinanong rin niya kung may koneksyon daw ba ito kay Abi. Siyempre hinde na lang ako nag salita, sinabi ko nalang namalalaman na lang niya yung lahat soon.
Lumabas na kami ng cr tapos tumabi kami kay Grace at nanood ng lecture nila sa pe class. Hinde sila makapag laro kasi umuulan kaya sa loob muna sila ng gym mag ppractice. Pagkatapos ng PE class umakyat kami ng building ni Sara para sa club meeting. Nag patawag kasi sila ng meeting after ng class. Bago kami pumasok ng room sinabihan niya ako ng maging malakas ako, kayanin ko raw. Nakita namin si Jigs at Kirby naka upo sa may likuran. Lumapit kami sa kanila tapos nag Hi.
Tinanong ni Sara kung nasaan si Kenji, pero hinde daw alam nung dalawa. Hinde na lang namin pinansin yun. tumayo si Jigs para may bilhin sa skyline. Nakita namin ni Sara si Kenji at Lucas pumasok ng room tapos umupo si Kenji sa tabi ni Kirby na katabi ko sa right side ko. si Lucas naman nag smile sa akin tapos tumabi kay Kenji.
“ATHENA!!!” napatayo ako sa gulat ni Jigs.
Tumayo si Sara tapos hinampas si Jigs sa braso. “SIRA ULO KA RIN NOH?!?!?! DON’T DO THAT AGAIN! She’s fragile!” napatingin kaming lahat sa ginawa ni Sara. Sinigawan niya kasi si Jigs sa tapat ng maraming tao.
“Bakit ka nagagalit?! Kelangan mo ba talagang sumigaw?”
“Mali yung ginawa mo eh!! Matututo ka ba kung hinde ka sisigawan?!” hinde na sumisigaw si Sara, pinag tataasan nalang niya si Jigs ng boses
“Bakit ka ba kasi galit na galit!? PMS?!”
“I told you, she’s fragile!! Don’t you get it?” inulit na naman ni Sara yung ‘fragile’ kelangan niya ingatan yung pagsasalita niya. hinde lahat ng tao alam na may sakit ako..
“Sara.. ok lang. Ano ka ba. Wag mo ng awayin si Jigs.”
“Anong ok?? hinde yun ok! hahayaan mo na lang bang masaktan ka palagi?! Pano pag---EWAN! Bahala ka!” lumabas si Sara ng room sinundan naman siya ni Jigs.
“Fragile? Bakit ka fragile?” tinanong ako ni Kirby, “may sakit ka ba sa puso?”
“Ha?” hinde ko alam yung isasagot ko. hinde ko naman pwedeng sabihin basta-basta na lang na may HCM ako sa tapat ng maraming tao.. “Wala. PMS lang si Sara. Ayaw niya kasi ng nagugulat ako eh.” tapos nag smile ako sa kanya.
“Ganun ba? Ay. Gusto mo tabi kayo ni Kenji? Teka magpapalit lang kami.” tumayo si Kirby ng hinde hinihintay yung sagot ko. “Palit tayo.” Sabi niya kay Kenji.
Tumayo naman si Kenji at umupo sa tabi ko. Nung bumalik na sila Sara at Jigs nagsimula na mag salita si Kirby tungkol sa upcoming na fair bago mag Christmas break. Magtatayo raw kami ng 3 na booths, marriage booth, dare to pay, yung last hinde pa napag dedecidan. After ng club activity umuwi na ako para magbihis. Sinundo ako ni Lucas dahil sasamahan niya ako sa work.
Masyado ng maliit yung mundo namin ni Kenji, kelangan isa sa amin gumawa ng paraan. Kaya eto na yung last day kong mag peperform sa sushi bar. Nakita ko si Kenji nagseserve na sa isang table pero hinde niya ako nakita. Dumeretso ako sa office at kinausap ko yung owner ng Asianized para sabihin na last night ko na sa restaurant na to. Tinanong niya ako kung bakit kelangan mag quit na ako pero sinabi ko na personal na reason yun. pumayag naman siya kahit na alam kong labag sa kalooban niya.
Nung umupo ako sa may tapat ng piano sinabi ko sa lahat na last performance ko na at 10 songs lang sakto yung tutugtugin ko. Sinimulan ko na yung pag tugtog.. unang song ko Bluer than Blue. Napapatingin ako palagi kay Lucas, nakikinig lang siya sakin tapos nag ssmile. Fifth song ko naman Only reminds me of you.. napansin kong si Kenji napapatingin sa akin. Gusto kong lapitan niya ako pero napaka impusible nung gusto kong mangyari. Dumating na rin ako sa last song ko…
SONG PLAYING: SOMEDAY - NINA
Nagsimula na kong i-play yung keys, lahat nung tao nag ‘Aww’ nag slight smile ako. Napansin ata ng mga tao na puro sad songs yung tinutugtog ko, yung request lang nila yung halos hinde sad eh. pero pag ako na yung kusang tumutugtog lahat maluungkot. Hinde ko naman pwedeng pilitin magplay ng masayang song kung hinde naman ako masaya diba?
“Someday you`re gonna realize. One day you`ll see this though my eyes.. By then I won`t even be there.. I`ll be happy somewhere.. Even if I cared..”
Napatingin ako kay Kenji habang kumakanta at tumutugtog ako. nakita kong nakangiti siya habang nagseserve. Masaya siya sa ginagawa niya.. masaya siya kahit wala na kami..
“I know you don`t really see my worth You think you`re the last guy on earth Well I`ve got news for you I know I`m not that strong But it won`t take long Won`t take long..”
Bakit hinde ko rin kayang maging masaya kahit wala na siya sa tabi ko? hinde ba pupwedeng maging masaya rin ako kahit na hinde na kami?
“Someday someone`s gonna love me.. The way I wanted you to need me.. Someday someone`s gonna take your place. One day I`ll forget about you. You'll see i won't even miss you.. Someday, someday..”
Napadaan siya sa gilid ko at nagkatinginan kaming dalawa.. hinde na ulit siya bumalik pagkadaan niya. nararamdaman kong nakatingin siya saakin, nararamdaman kong pinapanood niya ako.
“Right now I know you can tell. I`m down and I`m not doing well.. But one day these tears they will all run dry.. I won`t have to cry, sweet goodbye.. “Someday someone`s gonna love me.. The way I wanted you to need me.. Someday someone`s gonna take your place. One day I`ll forget about you. You'll see i won't even miss you.. Someday, someday..”
Kenji.. nasasaktan ka rin ba katulad kong nasasaktan? Ganun mo ba siya kamahal kaya pati ang iwan ako ginawa mo na rin? Masaya ka ba sa kanya ngayon Kenji..? Kasi kung masaya ka talaga at kung yung dahilan kaya ka nasasaktan ay dahil sa aakin..
“Someday, someday…”
I’ll let you go.
Pagkahatid sa akin ni Lucas hinde na muna ako pumasok sa loob. Inintay kong makauwi si Kenji.. Kahit gaano kasakit gagawin ko na. Kahit gaano pa kahirap gagawin ko na.. dun siya masaya eh..
Nakita ko na siyang nag lalakad. “Kenji!”
Napatingin siya sa akin nung tinawag ko siya. Binuksan ko yung gate tapos lumabas ako para lapitan si Kenji. Lumapit rin siya sa kin para mag meet kami atleast half way. “Bakit? Gabi na ah.. matulog ka na..”
“Ang tagal kong pinag isipan nito.. Nung una pumayag akong gawin yun pero bigla kong binawa nung nakita ulit kita.. Pero ngayon sigurado na ko.. Gagawin ko na yung gusto mo.. gagawin ko na yung hiniling mo..” I gave him a weak smile, “Napagisipan ko na yung dapat kong gawin.. napansin ko rin kasi kung gaano ka kasaya nung nagkabalikan kayo eh.. naisip ko rin.. ako yung naging harang sa inyong dalawa.”
“Athena..”
“Ok lang ako.. Hinde madaling kalimutan ka.. wag kang mag alala.. sususbukan ko.. gagawin ko lahat ng makakaya ko para lang makalimutan kita..”
Am I overdoing it? tama pa ba ginagawa ko? nasasaktan ko na ba siya? kelangan ko na bang tumigil o kaya bawiin yung sinasabi ko? Tears started to fall.
“Ano.. Athen--”
“Gwaenchahna.” Tumalikod ako para punasan yung luha ko tapos humarap ulit ako sa kanya ng nakasmile. “I never realized how important you are to me until now.. but I’ve decided.. Let’s try to avoid each other..” [Gwaen cha na = I'm ok]
Liar. You can’t do it. Just thinking of it kills.
With a smile i said.. “Sana maging masaya kayo..” tumalikod ako. biglang tumulo yung luha ko sa sinabi ko. pumasok na ako ng loob ng bahay. Ayoko ng marinig pa yung sasabihin niya.. alam kong mag thathank you lang siya.
Why does it have to hurt this bad? Why can’t I just die? Why..?
ITUTULOY
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento