Kenji’s POV
Love is seeing an imperfect person perfectly..
…and he is far from being perfect. But there’s something about him that captivates my heart. What’s so good about him anyway? Is it his radiant smile? His charisma? Maybe it’s his attractive face? I don’t know. But..
I’m falling.. hard.
Hinde ko alam kung paano ko sasabihin kung ano yung nararamdaman ko ngayon. Napaka biglaan ng lahat. Parang kelan lang kami nagkakilala.. Ang bilis ng panahon.. Ang bilis ng mga pangyayari. Hinde ko masyadong pinahalagahan yung mga pangyayari dati dahil akala ko mangyayari ulit ito sa akin. Akala ko pwede ko pang maitama lahat ng pagkakamaling nagawa ko noon.
Love is hard..
..Kenji ya~ can there be no more struggles for us? It’s been hard for me.. Why do you keep on believing them? Don’t you trust me? Do we always have to fight because of others? I know I was wrong, but I didn’t slap her..
Pero, masyadong naging madamot sa akin si kapalaran. Masyado nga siguro ako naging masama noon at huli na para magbago pa ako. Kung pinahalagahan ko lang siya noon ng maayos, kung binigay ko yung sapat na kaligayahan na kelangan niya, kung alam ko lang.. matagal ko na sanang ginawa.
Love is sacrifice..
…I even sacrificed my own happiness for him. Was it the only solution? To let go of him? Why am I being treated this way? Do I deserve this? Do I really have to sacrifice my love, just to make him happy?
Pagkatapos ng insidenteng yun, halos hinde na ako makatulog sa gabi. Dalawang linggo na akong napaparanoid. Minsan sa kalagitnaan pa ng pagtulog ko nagigising ako para lang tingnan kung humihinga pa siya.. Ilang beses na siyang nawala sa akin, ayokong tuluyan pa siyang mawala sa akin..
Love is sadness..
..but how? I’m scared to tell them that I may die anytime.. just like what happened to my biological mom. I’m scared that they will be sad because of my condition. I love them so I’d rather keep this pain to myself. Lucas, help me.. help me keep this secret. Don’t let Jigs and Kirby know.. don’t let Kenji know..
Hinde ako marunong mag dasal, hinde ako nag dadasal. Pero dahil sa kanya natuto ako. Dahil sa kanya naniwala ako, naniwala akong meron pang mas makapangyarihan sa tao. Dahil sa kanya natuto akong maging mahina, maging mahina sa oras na dapat ay malakas ako. Dahil sa kanya nagkasilbe ang buhay ko, dahil sa kanya, dahil sa kanya.. alam ko na ang silbe ng buhay ko.
“Kenji, kelangan mong maging malakas.. alam naming mahirap, pero kelangan mong kayanin yung sasabihin namin..” hinawakan ng dad ni Athena yung kamay ko, “may nagpapakumplikado kasi ng sakit ni Athena, kaya biglang tumigil yung tibok ng puso niya nun. Pati..”
Nagsimula ng tumulo yung luha niya. Kinuha niya yung panyo sa bulsa niya at pinunasan yung mukha niya
“Pati po ano?” sabi ko habang pinipigilan ang luha ko, “Ano pa po ba ang kelangan kong pag handaan?”
“Huli na kasi para magpaopera pa si Athena. Masyadong naging mabilis yung pag proseso ng sakit niya, kaya pati yung gamot niya unting-unti nawawalan ng bisa. Siguro matagal na niyang alam to hinde lang natin napapansin. Siguro ayaw niyang sumuko kaya dinoble niya yung pag inom ng gamot.”
Kasalanan ko to.. ako yung kasama niya pero bakit hinde ko napansin na nanghihina na siya? Bakit hinde ko kaagad nalaman na nahihirapan na siya? Bakit hinde ko na naman naramdaman yun..
“Sorry.. ako po may kasalanan.. sorry..” hinde ko na napigilan yung sarili ko sa pag iyak.
“Wala kang kasalanan Kenji.. ayaw lang tayong pag alalahanin ni Athena kaya siguro hinde siya nag sabi..” umiyak na siya hinde na rin niya siguro napigilan yung sakit na nararamdaman niya, “Kaya kelangan nating mag handa dahil anytime, anytime… pwede na siyang kunin sa atin..”
Halos tumigil yung puso ko nung narinig ko yung huling sinabi niya. hinde ko madescribe yung sakit, yung feeling, pero sigurado akong ngayon ko lang to naramdaman.
“Kenji! Kanina ka pa tulala dyan ha! Niyaya ka naming lumabas para mag basketball hinde mag kalikot ng laptop! Ano ba yang tinitingnan mo?”
Lumapit si Kirby at umupo sa tabi ko. Sumunod si Jigs at umupo rin sa kabilang side ko.
“Blog ba yan ni Athena? Si Sara talaga! Ang dapat mo lang basahin yung Which one am I dating, Regrets, pati yung To the one I love. Yun kasi yung sobrang dapat mabasa.” Napatingin ako kay Jigs, “Nabasa na namin yan. Nakalagay kasi yan sa parang website ni Athena. Grabe, sikat pala yung dalawang yun sa korea!! Akalain mo may fans sa internet? Nung binabasa nga ni Sara sa akin yung comments nung mga tao, nako, sikat ka rin. Puro antis nga lang!”
“Babes ano ba. Hinde mo naman kelangan sabihin kay Kenji yun eh.”
Inakbayan ako ni Jigs, “Masakit sa puso yung nakalagay, lahat yan tungkol sa pinag daanan ni Athena habang pinag lalaban ka niya. Basta parang ganun.. Yung iba wag mo ng basahin, kasi Korean pati hinde masyadong related sayo. Yung mga sinabi ko lang ang mga dapat mong basahin.. Medyo mahaba pero, worth it. Good luck sa pagbasa..”
Pumunta ako sa may covered part ng park para dun mag basa. Nung nakaupo na ako una kong binuksan yung Which one am I dating. Tama nga si Jigs, parang puro sakit yung nararamdaman ni Athena habang tinatype niya to. Hinde ko narealize hanggang ngayon na ganun pala ako ka-sama sa kanya.
..hearing things that are not nice. ‘Why is she with Lucas?’, ‘Two-timer!’, ‘B*tch!’ that was some of the hurtful words that I receive everyday. What did I do? Am I at fault? Do they know that their ‘prince’ left me hanging? Lucas was the one who comforted me.. He was the one beside me all along.
Lucas, I can like you right? We can date, right? If Kenji won’t accept me, you will, right? But… my heart is still with Kenji. So we can’t date, you can’t like me, you can’t accept me.. Even if I really like you, I can’t go to your side, because of Kenji. He has my heart. I gave it to him long time ago. He can do whatever he wants with it.
Why am crying again? Why is it that I keep on saying his name? he hurt me.. he broke up with me.. Athena ya.. why do you still love him? But.. my heart is still with him.. why??
Kenjiya.. my heart may not be healthy, but it’s still beating for you.. I’m scared that if I continue loving you like this.. I might die. Kenjiya, it hurts, it hurts so much.. thinking that I may leave you soon hurts me more. If I want to continue this life time, then I have to be with Lucas, right? He can mend it for me.. He can make me happy. You chose Abi because she’s the one who can make you happy.. She’s the one for you..
*??.. ? ?? ?? [AN: Hinde niya naintindihan yung part na to. Kunde.. Wae andwae ni? - Why ca’t it be me?]
Pagtapos kong basahin tiningnan ko naman yung Regrets. Ang dami niya palang pinag sisisihan. Pero nung nakita ko na yung pangalan ni Kirby, dun na ako higit na nag focus.
…Kirby asked me if I regretted loving Kenji.. he’s such a blunt guy like you-know-who. So, this is what I answered him:
“I have fallen for this one of a kind stupid gangster. Oh wait, let me scratch that. I LOVED this stupid gangster.. I gave him happiness while he gave me suicide in return. I know, it sucks. But I never regretted loving him in the first place, well… maybe I did.”
I did regret loving him. But what I regret most was saying that I regretted it. And having to say it again here.
Kenji ya… do you regret meeting me? Do you.. regret loving me..? You do, huh? I’m correct, right? How about leaving and hurting me? You don’t regret it, right?
**??? ???? ..?? ?????? [Kenjiya, haengbokhae? Naega, haengbokhanyago? - Kenji, are you happy? Am I happy?]
“Ang pinaka pinagsisisihan ko lang ay yung time na nasaktan kita..” sinagot ko yung tanong niya. “Akala ko masaya ako.. pero.. mas masaya ako pag ikaw kasama ko, pag ikaw yung nasa tabi ko..”
“..anytime, pwede na siyang kunin sa atin.”
Umiling ako.
Hinde. Hinde ko pwedeng isipin ng isipin yun. Kelangan labanan ko lahat ng nararamdaman kong panghihina. Kakayanin ko to.
Finally, nakita ko na yung last na dapat kong basahin. To the one I love.
Habang binabasa ko to, hinde ko na mapigilan ang luha ko. Lahat ng mga hinde niya nasasabi sa akin sa personal dito niya lahat nilagay. Pero mukhang panahon pa to nung wala kami. Yung time na ang dami kong nasabing masakit sa kanya.. yung time na.. sobrang pinagsisisihan ko.
..you replied, ‘Talaga. Sinabi mo pa. Matutuwa talaga ako. Kahit lumuhod ka pa sa tapat ko para lang samahan kitang mamatay, wag mo ng gawin. Hinding hinde kita mapapatawad, Athena.’ Then you turned your back at me. I was lost for words after that. You win, babe. I am going to die.. I’m not considering surgery.
But wait, can you.. reconsider it? I am dying.. can you accompany me during my last few days? Can you atleast pretend that you’re sad because I’m dying? Can you pretend that you still love me? Can’t you?
Tinuloy ko ulit yung pag basa. Hinde tumitigil yung luha ko. Sinulat niya ulit kung gaano ako kaimportante sa kanya, kung bakit dapat katulad ko yung maging ideal boyfriend ng mga babae, kung bakit ako yung gusto niyang makasama kahit sa huling araw niya. Gusto ko siyang puntahan ngayon pero ang weird naman kung bigla na lang akong susulpot.
Bakit? Bakit ngayon ko lang nabasa to? Bakit ngayon ko lang kelangan maramdaman na sobrang importante siya sa akin?
Nag sisise na talaga ako. Akala ko konting bagay lang ang pinag sisisihan ko, pero ang dami pala. Ang dami-dami ko pang hinde nasasabi sa kanya. Kung gaano siya kaimportante sa akin, kung gaano ko siya kamahal, kung bakit siya ang pinili ko. Siguro nasabi ko na sa kanya yung iba, pero hinde pa sapat yun! Gusto kong araw-araw kong sabihin sa kanya yun, gusto kong malaman niya yung importansya niya saakin.
Tama nga sila.. nasa huli nga talaga ang pagsisise.
“Kenji..” Si Lucas, nasa likuran niya si Jigs at Kirby “Ok ka lang ba?”
Nung nakita ko si Lucas. Naalala ko na naman yung mga pinagsusulat ni Athena. Si Lucas ang nag bigay sa kanya ng lakas. Kelangan mapasalamatan ko siya.. Kasi kung hinde dahil sa kanya, siguro mas lumala ng maaga yung sakit niya.
“Sorry. Nakita niyo nanaman akong ganito. Sinabi ko na ngang hinde ako iiyak, pero hinde ko parin matupad yun.. Si Athena kasi eh!” tapos nag fake ako na tawa
“Alam naman namin kung bakit ka nag kakaganyan eh.. Akala mo ba kami hinde nasasaktan? Natatakot din kami.. Hinde lang ikaw ang nalulungkot..”
“Paps.. narinig namin kay Sara at Nathan.. nung nagsimulang umiyak si Carlo, hinde na rin namin napigial.. akalain mong si Athena pa nagpaiyak sa atin..” ngumiti si Kirby, “Kakayanin natin to, ok?”
“Pwedeng kahit ngayon lang.. ilabas natin yung nararamdaman natin? Ang hirap kasing itago eh. Hinde ko na kaya pang mag panggap sa tapat ni Athena. Ang sakit na masyado.”
Natahimik kaming apat. Tumingin ulit ako sa laptop ni Athena tapos nakita na may last siyang blog. New post lang yung title.
ETO NA NAMAN AKO! UMIIYAK NA NAMAN! BAKIT BA LAGI NA LANG AKONG KELANGAN UMIYAK? WALA NA BA AKONG KARAPATAN MAGING MASAYA?? PARANG LAGI NA LANG KELANGAN MAG AKSAYA AKO NG LUHA EH. DATI KAY KENJI.. NGAYON NAMAN DAHIL SA SAKIT KO! SAKIT.. BAKIT NGA BA AKO NAPILI NITO?
BAKIT AKO!? BAKIT KELANGANG AKO PA YUNG MASAKTAN??? PANO NA PAMILYA KO? MALULUNGKOT SILA PAG NAWALA AKO.. IIYAK SILA! PANO SI KENJI? SABI KO SA KANYA NA PAPAKASALAN KO SIYA.. PERO BAKIT GANITO? BAKIT PARANG NAGIGING MASAMA SAKIN YUNG SAKIT KO? AYAW NIYA BA AKONG MAGING MASAYA KAHIT KONTI?? MAY NAGAWA BA AKONG MALI?? NAGING MASAMA BA AKO??
ANG SAKIT NA MASYADO. HINDE KO NA KAYA… LUMALABAN NA LANG AKO PARA SA MGA TAO SA PALIGID KO.. PERO SA TOTOO LANG HINDE KO NA KAYA.. NASASAKTAN NA AKO.. PANO PAG READY NA AKO? TAPOS SILA HINDE PA.. PANO NA YUN?
PATI ANG DAMI KONG MAIIWAN, ANG DAMI KONG MAMIMISS!! SI JIGS NA PALAGI AKONG PINAPATAWA NUNG HIGH SCHOOL KAMI. SI KIRBY NA PALAGI KONG KASAMA TUWING NASA WORK SI KENJI. SI GRACE NA NAGBIBIGAY SA AKIN NG LAKAS NG LOOB NUNG NALAMAN NIYANG NILOKO AKO NI KENJI. SI SARA.. SARA YA!! IKAW LANG ANG NAG IISANG TWIN SISTER KO! PALAGI KANG NASA TABI KO KAHIT SAAN AKO MAPUNTA.. KAHIT NA NUNG KAYO NA NI JIGS, HINDE MO PARIN AKO NAKALIMUTAN. YOU’RE MY BETTER HALF, YOU KNOW THAT? SI LUCAS, KAHIT NA SAD ENDING KAMI.. ALAM KONG SPECIAL KAMI SA ISA’T ISA. HINDE MAGBABAGO YON, KAHIT NA KONTRAHIN PA NI KENJI! YA LUCAS!!! I LIKED YOU!!! SO DON’T BE SAD NA!! CARLO, MY DONGSAENG!! KAHIT NA MAS GUSTO NA SIYA NI MOMMY KESA SA AKIN OK LANG.. SIYA LANG ANG LITTLE BROTHER KO. MY LOVING OPPA! EVEN THOUGH HE’S AN @SS MOST OF THE TIME, I STILL LOVE HIM TO BITS! HE’S STILL THE BEST OPPA EVER..
UMMA, APPA… SORRY FOR EVERYTHING. SORRY FOR BEING SICK.. SORRY.. SORRY.. IF EVER.. IF EVER LANG.. MAWALA AKO.. PLEASE TAKE GOOD CARE OF KENJI. DON’T MAKE HIM SAD… HE TOOK CARE OF ME, SO TAKE CARE OF HIM TOO!
HUBBY, SORRY.. HINDE NA AKO YUNG MAG LALAKAD PAPUNTA SAYO SA MAY ALTAR.. ANG SAKIT NA MASYADO.. PARANG BUMILIS LALO YUNG SAKIT KO.. AYOKO MAG PUNTA SA HOSPITAL KASI NATATAKOT AKO SA SASABIHIN NILA.. PANO KUNG SABIHIN NILANG.. SIGH. KENJI. AYOKONG IWAN KA.. AYOKONG MALAYO SAYO… AYOKO PA..
I KNOW SINABI MO NA SAKIN DATI NA KAHIT UMIYAK AKO OR LUMUHD OR MAG MAKAAWA HINDE KA SASAMA SAKIN PAG NAMATAY NA KO.. PERO BATI NA TAYO DIBA? YOU SAID YOU LOVE ME.. SO PWEDE PA AKONG MAG WISH… PWEDE BA AKONG MAGING SELFISH KAHIT NGAYON LANG? WALA NAMAN AKO MASYADONG HINILING SAYO DATI EH.. LAST WISH NA TO.. LAST NA TALAGA.. PERO, SOBRANG SELFISH LANG TALAGA..
KENJI YA.. WILL YOU COME WITH ME?
WE CAN BE TOGETHER THERE.. ALWAYS AND FOREVER, RIGHT?
SO.. ARE YOU WILLING TO COME WITH ME?
I TOLD YOU.. SELFISH YUNG WISH KO.. SORRY.. PERO.. HINDE BA TALAGA PWEDE?
YA~ I HOPE HE WON’T READ THIS..
Bumilis bigla yung tibok ng puso ko.
Sinarado ko yung laptop tapos tumakbo ako papunta sa bahay nila. Athena kelangan kong malaman kung willing ka pa rin pakasalan ako… kahit saan! Kahit hinde na engrande.. kahit na wala masyadong tao. Teka. Kahit wala ng bisita! Ang importante lang nandun kami at yung pari.. kahit na city mayor na lang! Para atleast naman kahit papaano.. alam kong hinde nasayang yung pinagplanuhan naming dalawa..
Pagkadating ko sa tapat ng bahay ni Athena muli na namang bumilis yung tibok ng puso ko
Anong sasabihin ko? Anong gagawin ko? Pano pag bigla akong naiyak? Pano pagnasabi ko sa kanya na nabasa ko?
Nakatitig ako sa doorbell. Pipindutin ko ba? Bakit nag dadalawang isip pa ko?
Napahinga muna ako ng malalim bago ko pindutin yung doorbell.
May nag bukas ng pintuan. Nung nakita ko yung mukha niya kinabahan ulit ako. Hinde ko alam.. palagi naman akong kinakabahan lately pero ngayon sobra sobra to.
Nung binuksan niya yung gate, nakita ko ng harap harapan yung mukha niya.
Parang tinusok na naman yung puso ko nung bigla siyang ngumiti. Hanggang kelan ko makikita yung mga ngiting yun?
Dahan dahan akong lumapit sa kanya. Pagkatapos ay bigla ko siyang niyakap ng mahigpit…
“Kenji, pwede ba tayong umalis bukas? Tayong dalawa lang..” mahina niyang sinabi
Bakit parang masama ang pakiramdam ko sa pagaaya niya? Parang hinde maganda yung darating na araw.. Pero hinde. Kelangan gumalaw na ko.
“Oo. Pero kelangan.. susunod ka lang sa akin, ok ba yun?”
“O sige..”
“Promise yan ha?” naramdaman ko yung pag tango niya
“Promise..”
“Ako rin. Tutuparin ko lahat ng gusto mo..” ngumiti siya tapos tumango “Tawagin mo naman si Sara. Pinapatawag kasi siya ni Jigs sakin eh.”
“Sige. Intayin mo ko ha.”
Pumasok na siya sa loob ng bahay para tawagin si Sara. Sa totoo lang hinde naman siya pinatawag ni Jigs eh. Ako talaga ang nag papatawag sa kanya. Kelangan ko marinig ang lahat kay Sara. Sa kanya madalas nagsasabi si Athena, hinde kasi sakin sasabihin ni Athena kahit anong pilit kong itanong sa kanya. Kaya Mas makakabuti kung kay Sara ko na lang malalaman. Alam kong ang pakialamero ng dating, pero gusto ko lang talaga marinig yung mga bagay na hinde niya sinasabi sa akin.
Naglabas ako ng sigarilyo at sinindihan ito. Sakto lumabas na sila Athena at Sara. Hinulog ko yung sigarilyo at tinapakan para mamatay yung sindi.
“Athena pumasok ka na muna. Hinde makakabuti sayo ang manatili sa labas.”
“San kayo pupunta? Gusto kong sumama!” nilapitan ko siya tapos hinawakan ko yung kamay niya, “Bawal?”
Tumango ako, “Bawal. Gabi na. Nag aya kasi silang uminom, magiging mausok yung lugar nun. Hinde ka pwede. Pati sasandali lang ako dun, uuwi kaagad ako sayo mamaya. Isang oras lang ako, bigyan mo ko ng isang oras. Ok?”
Nagsmile siya, “Uuwi ka ha.. uuwi ka sa akin..”
“Baka nga wala pang isang oras nasa tabi mo na ko kaagad. Pumasok ka na. Intayin mo na lang ako.” tumango siya tapos pumasok na sa loob ng bahay.
Mabagal kaming naglakad ni Sara papunta sa park. Halos pareho kaming hinde nag sasalita. Siguro meron rin siyang gustong sabihin sa akin pero hinde niya masabi. Nagsindi na lang ako ng sigarilyo para kumalma pakiramdam ko.
“Alam mo nang hinde na siya pwedeng magpaopera diba?” tumango ako, “Alam mo ba kung bakit ayaw niya?”
“Dahil sa biological mom niya?”
Tumango siya, “Nalaman niya kasi dun sa doctor na biglang tumigil yung pag beat ng heart nung mom niya habang inooperahan. Kaya takot na takot siya. pag kinakausap namin siya tungkol dun iniiba niya yung topic, o kaya biglang mag babago mood niya. Nung pabilis ng pabilis ung paglala nung sakit niya lagi niyang sinasabi na mas mahalaga yung nangyayari ngayon, pano daw pag bigla na lang mawala yun dahil sa gusto niyang humaba yung buhay niya. Ayaw daw niyang sayangin yung chance na binigay sa kanya. Lalo na nung naging kayo ulit.”
“Nung naging kami ulit?” tumango siya, “Isa rin ba ako sa dahilan kung bakit ayaw niyang magpaopera?”
“Oo. Ayaw niyang i-take yung risk dahil daw pano na lang kung biglang tumigil yung puso niya at bigla ka niyang iwan ng hinde mo nalalaman yung sakit niya. Hanggang sa naospital ulit siya. Wala ka nun eh, umuwi kayo nila tita saglit nun. Ako at si Carlo lang natira nung time na yun.”
Di namin namalayang nasa may park na kaming dalawa. Umupo kami sa kung saan nandun sila Jigs.
“Bakit anong nangyari nung wala kami?”
“Biglang nagising si Athena, tapos hinahanap niya yung doctor..” huminga ng malalim si Sara, “Sabi niya,
‘Sara ya, go get the doctor. I have to tell him something..’
tapos umiyak siya bigla. Nakakagulat talaga kasi yun un una niyang sinabi pag gising niya tapos iiyak pa siya. Sabi ko sige tatawagin ko, nung tumayo na ko hinawakan niya yung kamay ko tapos sinabi niyang
‘no. just tell him I have to live. I need that surgery. I need a new heart. I don’t care if it’s just ten years.. no even if it’s just five years it doesn’t matter!! NO! TWO YEARS WILL DO!!!!!! I JUST WANT TO LIVE!!! I WANT TO BE WITH KENJI!! I HAVE TO BE WITH HIM!’
tapos iyak siya ng iyak! Si Carlo nga walang magawa eh. Niyakap niya lang si Athena. Tapos sinasabi niya na ‘tahan na tahan na’ wala kaming magawa kung hinde umiyak. Sigaw pa rin ng sigaw si Athena nun. Pinipigilan na nga siya ni Carlo eh, pero patuloy parin siya.
UNNI!! I’M BEGGING YOU!! CALL THE DOCTOR!! TELL HIM TO CHANGE MY FCUKING HEART!!! Unni.. I’m calm now.. tell him.. tell the doctor that I’m sorry for being stubborn.. I was scared then. Akala ko kasi pag inoperahan ako maraming mawawala lalo na yung love ko kay Kenji.. Carlo.. call the doctor now.. please.. Ya~ I’ve never begged anyone like this before.. please.. just call him..’
Hagulgol na yung iyak ni Athena nun kaya yun tumakbo si Carlo palabas para tawagin yung doctor. Iyak siya ng iyak pero lumabas parin siya. Hinde ko nga alam kung anong ginawa ni Carlo eh, pero ang bilis niyang bumalik kasama nung doctor. Tapos nung nakita niya yung doctor nag makaawa siya na palitan ung puso niya.
‘Please.. I’m begging you.. help me. help me.. I want to live longer. Gusto ko pa po makasama yung mga taong mahalaga sa akin.. gusto ko pang magpakasal. Hinde ko pa pwedeng iwanan si Kenji.. please.. please.. tulungan niyo ako.’
Hanggang sa nalaman niyang hinde na pala possible yung surgery. I’ve been with Athena since we were born. I’ve never seen her act like that. Never. Even with TaeSung oppa. Kenji ya.. She really wants to be with you. She loves you more than anyone else. She loves you more than she loves herself.” Tapos pinunasan ni Sara yung luha niya.
“Kenji, nakita ko rin yung pangyayaring yun. Kung nakita mo lang siya.. kung narinig mo lang lahat..”
Napatingin ako kay Jigs. Seryoso na naman yung mukha niya. Tumingin ulit ako kay Sara, “Ano pa bang sinasabi niya sayo? yung kasal?”
“Gusto niyang matuloy yun. Sabi niya, kahit na simple lang daw.. kahit nga daw wala ng bisita o handa ok lang daw eh.. pero kahapon lang sinabi niya sa akin na ayaw na daw niyang magpakasal sayo.”
“Ano?! Si Athena ba yun?? Bakit daw? Kelan lang excited siya eh! Yung gown nga halos ipa rush niya dun sa modista!” Tanong ni Grace
“Mas masakit daw kasi para kay Kenji kung ikakasal pa sila. Sabi niya pagtatawanan lang daw si Kenji ng mga tao. Magtataka kung bakit sa dinami rami ng babae yung taong mamamatay pa daw yung pinili niyang pakasalan.”
“Ang hassle nga din naman kasi kung ganun lang rin yung mangyayari.. Naiintindihan ko si Athena, pero ano bang plano mo paps?”
Naiintindihan niya? Bakit ako hinde ko maintindihan? Gusto ko siyang pakasalan. Wala akong pakialam kung gaano kami tatagal na magkasama. Wala rin akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga lang mahal namin ang isa’t isa.
Napatingin sila sa akin. “Kelangan ko tulong niyo.”
Dahil ang daming sinakripisyo ni Athena, ang dami niyang ginawa para sa akin. Ang dami kong pagkukulang sa kanya, alam ko. Kaya nga kelangan makabawi ako. Teka, hinde dahil parang may utang naloob ako sa kanya.
“Ano ba ang kelangan mo?”
“Kelangan matuloy yung kasal namin. Wala akong pakialam kung iisipin ng iba na tanga ako kasi alam kong bilang na. Mahal ko siya. Gusto kong patunayan sa kanya kung gaano ko siya kamahal. Gusto kong mag pakasal hinde dahil kelangan ko o obligasyon ko. Papakasalan ko siya dahil mahal ko siya at yun ang mahalaga. Alam kong magiging isang malaking impact to sa akin, pero wala akong pakialam.. mahal ko siya.. alam niyo naman diba kung gaano? Kaya kelangan mapatunayan ko to sa kanya.”
Sinabi ko na sa kanila yung plano ko. Tapos nag kanya kanya kami ng assignment. Siyempre kelangan kong bumalik sa bahay nila Athena dahil sabi ko isang oras lang akong mawawala.
Bago ako pumasok sa kwarto ni Athena kinausap ko muna yung pamilya niya.
“Dad, Mom, Nathan, Carlo.. Gusto ko sanang matuloy yung kasal namin ni Athena.”
“Sigurado ka ba dyan, Kenji?” tanong ng dad ni Athena
“Buong buhay ko po, naging patapon ako. Wala na akong pakialam nun sa paligid ko. Sa mga tao. Hinde ako lagi sigurado sa mga sinasabi at pinaplano ko. Pero simula nung nakilala ko si Athena.. dahil sa kanya, ngayon lang ako naging ganito kasigurado”
Nilagay ni Nathan yung kamay niya sa balikat ko, “Alam na ba ni Athena?”
“Hinde pa. Gusto ko sana siyang surpresahin. Nalaman ko kasi Kay Sara na ayaw na daw niyang ituloy to. Pero gusto ko po talaga. Hinde ko pa napapatunayan kung gaano ko siya kamahal. Siguro yung mga tao sa paligid namin alam yun, pero gusto ko na sa kanya ko mismo ipaalam.”
“We understand you. When do you plan to do it?” sabi ng Mom niya
“Bukas po sana.”
“Sige. Kami na lang mag sasabi sa parents mo. Puntahan mo na si Athena, kanina ka pa niya iniintay.”
“Thank you po talaga.”
Tumayo ako at dumeretso na sa kwarto ni Athena. Pag bukas ko pa lang ng pintuan nakita ko si Athena nakaharap sa computer niya. nakasuot siya ng salamin tapos nakaipit ung buhok.
Napatingin siya sakin tapos sumimangot. Napatingin siya sa relo tapos bumalik sa akin ung tingin niya, “Sabi mo isang oras! Anong oras na oh!” tinuro niya yung nakasabit na relo sa kwarto niya.
“May pinagusapan kasi kami eh. Kaya yun. Sorry na.” lumapit ako sa kanya para tingnan yung ginagawa niya, “Ano yan?”
Bigla niyang mininimize yung window
“Ah. Wala. Hehe!” Umupo ako sa may sofa niya. Lumapit siya habang naka upo sa computer chair, “Anong pinagusapan niyo? Nanchicks ka noh?!”
Binigyan niya ko ng isang wirdong tingin. Lagi na lang siyang ganyan! tsk tsk. Hinde na siya nag bago.
Hinawakan ko yung kamay niya tapos hinila siya sa tabi ko. Niyakap ko siya at hinalikan sa noo.
“Oo may chicks nga! Pero sinabi ko sa kanila na may anak at asawa na ako kaya hinde ko na sila pwedeng i-good time.” biro ko sa kanya. napatingin siya sakin tapos nag smile, “Masaya ka ba?”
Tumango siya.
Athena, mas pasasayahin kita pagkatapos ng mangyayari bukas. Gagawin ko lahat ng makakaya ko para lang maging memorable yung bawat araw na darating. Kelangan maging malakas ako para sayo, para sakin, para sa atin.
-------------------------------
Pumasok ako ng kwarto ni Athena. Nakita ko na naman siya sa tapat ng computer niya.
“Athena.” nagulat siya at bigla niyang pinatay yung monitor.
“Bakit?” sabay harap niya sa akin
“Hinde pala tayo makakaalis ngayon.. may importante akong lakad eh. Sinabi ko naman kela mommy na samahan ka ngayong araw para lumabas. Sige alis na ko.”
Sinarado ko na kaagad yung pintuan. 10:00 am yung schedule nung kasal. Kelangan nakaready na ko ng 9:45. Ilang oras na lang at mag te-ten na.
Nakita ko na yung dad ni Athena tapos nag ok sign siya sa kin.
“Athena, anak. May shoot ka mamayang 10. Nakalimutan kong sabihin sayo eh. Nawala kasi sa isip ko.”
Narinig kong sinabi nung dad niya.
Umuwi ako sa bahay para mag ready na. Tinawagan ko sila Jigs, Kerb at Lucas para itanong kung ok na yung lahat. Lahat sila sinabi na ok na yung plano.
Athena. Ilang sandali na lang at magiging isa na tayo. Hinde mo na kelangan matakot. Hinde kita iiwanan hanggang sa huli. Kahit san ka pa mag punta.. sasama ko sayo.
Pumasok yung parents ko sa kwarto para tingnan kung naka ready na ko. Minuto na lang ang iniitay namin. Si Kendi umuwi pa ng pinas para lang samin ni Athena.
“Adul, haengbokhae?” tanong sakin ni Mommy habang inaayos niya yung suit ko. [Son, are you happy?]
Tumango ako, “Sobra.”
“Gusto mo ba talagang gawin to?”
“Gusto.”
Tumango si Mommy, “Hinde ko aakalaing mapapaaga yung kasal mo. Masaya ako kasi hinde nagbago yung isip mo. I really want Athena as my daughter-in-law. I don’t care anymore if she won’t be able to give me grand children, I just want it to be her.” Niyakap ko si Mommy. “Ya. Don’t regret this ok? Maging malakas ka lang palagi, ha?”
“Opo.. opo..”
“Kenji. Nandito lang kami palagi nila Mommy mo kung kelangan mo ng tulong, ok? Wag mong sosolohin ang problema mo lalo na kung hinde mo na kaya. Nandito lang kami palagi, para makinig, para tulungan ka.” Sabi sa akin ni Daddy.
Ang daming tumulong sa akin para lang matuloy to. Ang dami kong gustong pasalamatan pero hinde ako magaling sa mga ganung bagay. Ang alam ko lang masaya ako dahil sawakas matutuloy na rin ang pinakaiintay naming mangyari.
Nag intay ako ng taimtim sa simbahan. Ilang minuto na lang at darating na siya. Lalakad siya papunta sa may altar at dun mag papalitan kami ng mga salita.
Pitong minuto na lang. Malapit na siyang dumating. Malapit ko na siya makita. Hinde na ko makapag intay pa.
“Kenji nandito na siya!” sabi sa akin ni Grace.
Napatayo ako at napatingin sa may labas. Nung nakita ko yung puting kotse na may bulaklak sa may harapan hinde ko mapigilan ang pag ngiti ko.
“This is it.” sabi ni Grace, “Pumuwesto ka na. Hinde niya pa rin kasi alam eh.”
Nagsipwestuhan na kaming lahat. Pumunta na ako sa may altar at tinabihan ako ni Lucas. Kahit yung pari naka ready na rin. Hinde na kami gumawa pa ng entrance para hinde parin malaman ni Athena yung plano. Tama na yung alam lang niyang may shoot siya.
Nagsimulang tumugtog yung magppiano nung nakita niya yung cue ni Grace. Nag simula na silang mag lakad tapos nung nakita ko si Athena at yung parents niya biglang bumilis yung tibok ng puso ko.
Nakita kong nag takip ng bibig si Athena. Napatingin siya sa Daddy at Mommy niya at niyakay niya sila. Hinawakan niya yung Dad niya sa may right arm at dahan dahan silang nag lakad papunta sa may altar.
Malapit na siya sa akin.. Konting hakbang na lang at nasa tabi ko na siya. hinde ko maialis yung mga mata ko sa kanya. Siya na ata ang pinaka magandang bride na nakita ko.
Inalok ko sa kanya yung kamay ko hinawakan niya ito at inilagay sa arm ko. binigay ko sa kanya yung panyo ko para punasan niya yung luha niya.
Nagsimula na yung ceremony. Parang ang bilis lahat ng pangyayari. Kung iisipin mo kelan lang talaga kami nagkakilala, nagkahiwalay, nagkabalikan, tapos eto kami ngayon kinakasal na.
Akala ko buong buhay ko magiging isang tanga lang talaga ako. Pero ng dahil sa kanya, nag bago ako. Naniniwala akong siya lahat ang may kagagawan kung bakit ang laki laki ng pinag bago ko. At nagpapasalamat ako sa kanya dahil dun.
“Kenji, do you take Athena for your lawful wife, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do you part?”
“I do.”
Pagkatapos nitong araw na to. Madaming pwedeng mangyari. Madaming pwedeng tanong ang sumalubong sakin. Madaming manghuhusga. Pero hinde ko na iniisip yun. Hinde ko na kelangan pang problemahin lahat ng iyon. Dahil ang alam ko lang pagkatapos nito.. pagkatapos nito..
“Athena, do you take Kenji for your lawful husband, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do you part?”
“...I do”
Siya at siya na lang talaga ang mamahalin kong babae habang buhay…
Hinde ko na napigilan ang pagiyak. Habang sinasabi ni Athena yung vow niya patuloy ang pagtulo ng luha ko. Masyado na akong masaya. Pinapasaya niya pa ako lalo. Hinde ko na kaya pang mawala itong sayang nararamdaman ko. nakakaadik. Panigurado pag nawala to.. babagsak ako.
“You may now kiss the bride.”
Humarap kami sa isa’t isa. Dahan dahan kong inangat yung veil niya. Ngumiti siya sa akin tapos sabay patak ng luha niya. Ngumiti ako sa kanya. hinawakan ko yung mukha niya at pinunasan ang kanyang mga luha. Habang nakahawak parin ako sa mukha niya dahan dahan kong nilapit ang aking mukha
“SaRangHae..” sabi ko sa kanya. Ipinikit ko ang aking mga mata at hinalikan siya.
Niyakap ko siya ng mahigpit. “Kenjiya.. thank you.. for making me this happy.. I will never forget this. Even if I die, my love for you will remain forever. I love you. Unjaena, Youngwonhee.” [Always, forever]
Nagpalakpakan na yung mga tao.
Siyempre nagpicture taking kaming lahat. Hinde man engrande yung kasal namin, yung mga mahahalagang tao naman sa buhay namin nasubaybayan yung pinaka mahalagang pangyayari sa buhay naming dalawa.
Simula ngayon, hinde lang ikaw Athena ang lalaban. Kasama mo na ako. Palagi lang akong nasa tabi mo. Kung nasasaktan ka, ako rin masasaktan, mas higit pa sa sakit na nararamdaman mo. Kung malungkot ka, malulungkot rin ako, hinde ko kayang makita ang taong pinakamahalaga sakin na malungkot. Kung iiwan mo na tong mundong to, hintayin mo lang ako.. Hinde ko kasi kakayaning magisa ka, hinde ko kakayaning wala ka.
Athena.. Simula ngayon, sayo ko na iaalay yung buhay ko. Ang dami mong ginawa para sa akin. Ang dami mong sinakripisyo. Siguro panahon na para ako naman ang magsakripisyo para sayo.
After 3 months
“So bang! Let’s go out!!” unit-unti kong iminulat ung mga mata ko, nakita ko yung mukha ni Athena malapit sa akin, “let’s go on a date! please?” [Seo-bang = Hubby]
Ngumiti ako sa kanya at tumango. Niyakap ko siya ng mahigpit. Halos ganito na ang routine ko sa umaga. Gigisingin niya ako yayakapin ko siya. Magluluto kaming dalawa ng breakfast, Kakain kami tapos aalis kami ng bahay. Minsan pupunta kami sa kanila, minsan sa amin. Madalas kung saan-saan na lang kami nakakarating. Pero siyempre may limitasyon un. Hinde parin siya pwedeng mapagod.
Napapadalas rin ang pagsakit ng dibdib ni Athena kaya dahil dun, napag-isipan ko munang huminto sa pag aaral. Habang buhay pa siya, gusto kong ako ang magaalaga sa kanya. Pag may masamang mangyari sa kanya, kelangan nandun ako. Hinde ko na siya pwede pang iwanan mag isa.
Naligo na ako at nagbihis. Inintay ko sa may living room si Athena. Napatingin ako sa suot kong damit. Eto yung unang couple shirt na binili ko. White shirt tapos may star na deisign yung akin sa harapan, yung kanya naman heart. Naalala ko napraning siya nun nung tiningnan ko yung likod niya.
Narinig ko na nag bukas yung pintuan ng kwarto namin. Lumabas si Athena at naka suot yung katerno ng shirt ko. Nung nakita niya ako napasmile siya bigla. Pareho na kami halos ng naiisip.
“Paki lagay naman nito oh.” Inabot niya sa akin yung clip na binigay ko sa kanya noon.
Nasa kanya parin to? Akala ko nawala na niya to. Hinde ko kasi siya nakikitang ginagamit to eh. Lahat ata ng binigay ko sa kanya tago-tago niya parin. Kahit ilang taon na yung nakalipas, yung cellphone na binigay ko pa rin sa kanya yung ginagamit niya.
Maya-maya ay nilabas niya yung camera niya. Sinabi niya sa akin na mag picture kami bago daw kami umalis ng bahay. Gusto niya daw ng remembrance.
Naglakad kami papunta sa dati naming school. Kilala kami nung guard kaya pinapasok nila kami. Wala namang pasok kaya naikot namin yun. Lahat ng sulok ng school pinuntahan namin.. yung gym.. classroom.. yung upuan namin.. yung room namin tuwing activity period. Pati bawat lugar, nag picture kaming dalawa.
Nakakagulat nga eh.. Naisipan niyang puntahan yung school. Pati may dala siyang camera. Hinde naman siya usually nag dadala ng camera.
Maya maya nag lakad rin kami papunta sa may park.. umupo kami sa may swing. At nagpicture. Pumunta rin kami sa PG. Naglaro kami saglit dun at umalis rin.
Hinde kami halos naguusap. Palagi lang ‘Naaalala mo ba to/yun/yan?’. Hinde ko alam.. pero parang gets ko na yung gusto niyang ipadating sakin.
Nagpunta kami sa mall. Nagpa neoprint tapos nanood ng movie. Buong oras na nanonood kami, nakasandal lang yung ulo niya sa balikat ko.
Pagkatapos naming manood pumunta kami sa bahay nila. Gusto niya ng family picture kaya kami bumisita. Napabihis pa sila ng ng di oras para lang sa gusto ni Athena. Pag tapos nun, niyakap niya silang lahat at sinabi kung gaano niya sila kamahal.
Athena.. Ano bang problema?
“Kenjiya. Let’s go to your place!” nagpaalam na kami sa kanila at hinila niya ako papunta sa bahay nila Mommy.
Nagpabili ng merienda si Mommy para sa aming dalawa. Nagulat rin ako na pati si Daddy nandun. Si Kendi rin at yung asawa niya nasa bahay. Sakto daw yung pagpunta namin dahil may magandang balita si Kendi. Sinabi niya sa amin na 8 weeks na siyang buntis.
Tuwang tuwa si Athena nung nalaman niya yun. Pero nung tumalikod siya, bigla kong napansin na nalungkot siya. Nilapitan ko siya at hinalikan sa pisngi. Umiling ako sa kanya habang nakangiti at nagmsile rin siya sa akin.
Siyempre nag request rin siya ng family picture. Na ikinagulat ng lahat dahil nga biglaan rin. Nung sinabi ko sa kanila na pupunta kami ng batangas nagulat ulit sila, pati si Athena. Nagtanong sila kung bakit naman daw biglaan yung pagalis namin. Sinabi ko lang na gusto kong makapag relax si Athena dun. Sinabi ko rin na panget yung nangyari sa amin nung unang punta niya dun. Tinawagan kaagad ng Mom ko yung nag babantay ng bahay at ipinalinis niya yun dahil daw darating kaming magasawa.
Nung nagpaalam na kami ni Athena, niyakap niya rin silang lahat. Nagpasalamat siya sa mga bagay na ginawa nila para sa kanila. Nag thank you rin siya dahil pinalaki daw nila ako ng maayos. Gusto kong maiyak pero ayoko naman ipakita sa kanila. Sinabi niya rin na hinde niya makakalimutan sila at yung mga bagay na ginawa nila para sa kanya.
Umuwi na kami sa aming bahay para kunin yung mga gamit namin. pero pag pasok namin nandun na sila Jigs, Kerb, Lucas, Sara at Grace. Nagulat ako nung nakita ko sila. Napatingin ako kay Athena, naka ngiti siya. Siya siguro nagpapunta sa kanila. May dala silang pagkain at wine.
Pinagsaluhan namin yung dala nila. Dahil dalawa ang photographer namin, napadalas ang pagkuha ng litrato.
“Sana huminto yung oras ngayon.. ang saya kasi natin ngayon eh. Hinde to mapapalitan ng kahit na ano pa.” natahimik kaming lahat saglit.
“Ano ba yan! Ang drama! Picture na lang ulit!” nilagay ni lucas yung camera nila sa tripod tapos tinimer ito. Nung natapos na kami isa isa ulit silang niyakap ni Athena. Naging emotional sila dahil sa mga pinag sasabi ni Athena. Hinde napigilan ni Lucas ang pag iyak.
“..Ang dami nating pinag daanan.. sorry kung naging malungkot ka.. sorry kung nasaktan kita.. pero kahit na nasaktan kita, nandyan ka parin para sa akin.. Ayoko ng maging malungkot ka pa. Masama akong babae.. kaya wag kang hahanap ng katulad ko.. Thank you sa lahat..”
“Ano ka ba Athena! Ano bang nangyayyari sayo? Kung makapagsalita ka parang aalis ka ha..” Niyakap ng mahigpit ni Lucas si Athena. “Di bale. Alam ko naman na hinde ka pababayaan ni Kenji eh. Kalimutan mo na lang yung mga nangyari noon. Basta masaya ako at nakilala kita.”
Hinde ko mapigilan ang malungkot. Nung narinig ko yung sinabi ni Lucas naramdaman ko na.
Nung kami na lang ang natira umupo kami sa may sala. Nakasandal yung ulo niya sa balikat ko. sinandal ko naman yung ulo ko sa ulo niya habang nakalagay yung kamay ko sa may bewang niya. Hawak hawak ko rin yung kamay niya. Ganun lang ang ginawa namin. hinde kami nag sasalita.
Pagdilat ko umaga na pala. Hinde ko namalayang nakatulog pala kaming dalawa sa may sala. Nakayakap na sa akin si Athena. kinabahan ako bigla. Nilagay ko yung kamay ko malapit sa may ilong niya para tingnan kung humihinga pa siya. Nung naramdaman ko yung pag hinga niya gumaan na yung pakiramdam ko. Napatingin ako sa orasan at nakitang 9:56 am na.
“Athena. Gising na. Maligo ka na.. pupunta na tayo ng batangas.”
“Hmm? Hmm..” tapos tumayo siya habang nakapikit pa at nag unat. Dumiretso na siya sa banyo para maligo.
Hinanda ko na yung mga kelangan namin. Ako na rin ang nag empake ng damit niya. paglabas niya ng banyo naka tuwalya lang siya. lalabas na dapat ako ng kwarto pero sinabi niya na ok lang daw. Pinag patuloy ko na yung pag aayos ko ng gamit niya habang siya nag bibihis.
“Eto isuot mo.” binigay ko sa kanya yung dress na binili ko.
“Bago to?” umiling ako, “Bakit ngayon ko lang to nakita..?”
“Matagal na yan. Hinde ko lang nabigay sayo.”
“Ahh..” sinuot na niya to tapos nag patuyo ng buhok.
Nung natapos na kong maligo nakita kong naka ready na siya. inaayos na lang niya yung bag nung laptop niya, video cam at yung camera niya. Nagmadali akong magbihis dahil ayoko siyang pagintayin ng matagal. Niready ko na yung kotse at nung ok na yung lahat. Umalis na kami.
Sa Tagaytay na kami kumain ng lunch. Nag sightseeing rin kami bago dumiretso sa rest house. Bumili kami ng mga makakain para hinde na kami mahirapan pa pag dating sa bahay. Panay ang kuha ko ng litrato kay Athena. Hinde ko lang siguro mapigilan..
2:43pm ng nakarating kami sa rest house. Yung mga katulong na yung nag ayos ng gamit namin. Pumunta kami sa may beach ni Athena.
“Naalala ko dati.. nung unang punta ko dito.. hinde tayo ok nun. Sobrang gusto ko ng umuwi. Pero may pumipigil sakin.. dahil gusto pa kitang makita nun.”
“Alam mo bang.. sobrang nag sisise ako nun? Nung gabing nahimatay ka at nagkasakit.. bago nangyari yun..nakiusap ako kay Abigail na kung pupwedeng bumalik na ko sayo.. dahil nahihirapan na ko.. hinde ko na kasi kayang makita ka na may kasamang ibang lalaki. Pati hinde naging kami ni Abi..”
“Alam ko.. sinabi niya sa akin yun..”
“Nung bumisita ako sayo nun sa kwarto niyo ni Lucas.. sobrang nasaktan ako… nandun ka, may sakit, eto ako, walang magawa. Kinausap pa nga kita nun eh.. hinde ko nga lang alam kung narinig mo…”
“Ano?! Ibig sabihin.. hinde ako nananaginip nun??”
“Oo. hinde. Nagulat nga ako nung sinabi mong ‘kenjiya, kajima..’. Hinde ko nga mabitawan yung kamay mo nun eh. Pero narinig kong tumigil yung pagtulo ng tubig kaya lumabas na ko nun ng kwarto..”
“Sinabi ko rin yun?? Akala ko nananaginip lang talaga ako..” Tinanggal ni Athena yung shades niya tapos tumingin sa akin. Tinanggal niya rin yung suot kong shades. Lumapit siya at kiniss niya ako. “Let’s make this one memorable, ok?”
Tumango ako. hinubad na niya yung suot niyang dress. Naka swimsuit na pala siya! amp!! Akala ko kung ano na ginagawa niya!! may kinuha siya sa may bag niya. Pag labas niya nakita ko may hawak na siyang dalawang makulay na hinde ko alam kung anong tawag. Nilatag niya yun sa may sand at humiga siya. Tinanggal ko na yung shirt ko tapos humiga sa isang telang nilatag niya.
“Tumataba ka ha.” sabi niya sakin habang pinipindot yung tiyan ko
“Abs yan!! Tingnan mo nga oh! May mga guhit guhit!”
“Tss. Abs ka pa dyan ha! guhit yan ng katabaan mo! Aminin mo na kasing tumataba ka.”
“Tumaba ba talaga ako?”
Umiling siya, “Joke lang yun. Sa totoo lang pumapayat ka.. nasstress ka ba sakin?”
“Hinde no. Baka kasi pag tumaba ako ipagpalit mo ko bigla eh!”
“Kahit na lumobo ka pa ng husto, wala akong pakialam. Hinde na ko titingin pa sa ibang lalaki!”
“Talaga?”
“Talaga.”
Mga isa’t kalahating oras rin kaming nag stay sa may beach at pagkatapos ay bumalik kami sa bahay para magpabili ng ingredients sa katulong. Gusto niya kasing mag bake kami. Kumuha kami ng recipe sa internet. Kinuha namin yung madaling gawin.
Gianmit na namin yung video cam. Ni-record namin lahat ng ginagawa namin. Malakas loob namin mag aksaya ng tape kasi madami kaming extra. Nung tapos ng maluto ung cake nilagay na namin sa may ref para lumamig. Lumabas ulit kami ni Athena para pumunta sa beach para panoorin ung sunset.
“Sana palagi tayong ganito.. Kung pwede lang.. gusto ko dito na tayo tumira.”
“Wala ka na bang iba pang gustong puntahan?”
“Meron.. gusto ko siyempre pumunta ng Korea kasama mo. Sa Jeju Island maganda dun! Gusto ko next year dun naman tayo.. ganitong date rin! March 26..”
“Sige.. pupunta tayo sa Jeju Island next March 26..”
Bigla siyang sumiksik sa may dibdib ko. Nilagay niya yung isa niyang kamay sa may chest niya. Nararamdaman ko yung pag bigat ng hinga niya.
“Athena!!! masakit ba???” tumigin ako sa kanya at hinawakan yung kamay niya, “Sabihin mo sakin kung masakit!! Kasi tuwing tinatago mo sakin, mas nasasaktan ako!”
Hinawakan niya ng mahigpit yung kamay ko. Sobra sobra yung pagkahigpit nung paghawak niya. Ibig sabihin sobra rin yung sakit nung nararamdaman niya.
“Seobang.. it hurts..” niyakap ko siya gamit yung isang kamay ko. Naramdaman ko yung pag tulo ng lua niya sa kamay ko, “Pero natatakot ako.. kasi mas masasaktan ka. Masasaktan kita..”
Umiling ako habang nag sisimula ng tumulo yung mga luha ko, “wala akong pakialam kung mas masakit sa part ko.. wala akong pakialam kung masasaktan mo ko.. Kasi handa na ko.. handa akong masaktan..”
Tapos bigla siyang nawalan ng malay. Kinabahan ako bigla. Binuhat ko siya para dalhin sa pinakamalapit na ospital. Bawat hakbang ko feeling ko unti-unting nadudurog puso ko. feeling ko mawawala bigla lahat ng saying nararamdaman ko ngayon.
“Athena.. malapit na tayo.. konting tiis na lang..”
Nung nakarating na kami sa ospital binuhat ko na ulit siya papasok ng ospital
“TULONG!! TULUNGAN NIYO KO!!!” sigaw ko sa loob ng ospital.
Agad agad namang nag-lapitan sakin yung mga nurse. Ginuide nila ako kung san ko pwedeng i-higa si Athena. Maya maya ay may kasama ng doctor yung nurse. Chineck nila si Athena. kung anuano na ang kinabit nila sa kanya. Wala akong magawa kung hinde ang panoorin sila.
Athena.. sorry.. wala akong magawa para sayo.. wala akong magawa para mapagaling ka..
“Sir, maupo na po muna kayo dun sa labas. Kami na lang ho ang bahala sa kanya.” sinabi sa akin ng isang nurse.
“Hinde.. hinde pwede.. Ayoko. Hinde ko kayang malayo sa kanya ngayon.. Please.. gawin niyo lahat.. iligtas niyo siya.. Iligtas niyo asawa ko.”
Bigla na naman akong naiyak. Hinde ko kayang tanggalin yung mata ko kay Athena. Kelangan makita ko kung ano yung ginagawa nila.. kelangan makita ko bawat hinga niya.. kelangan nandun ako hanggang sa huli.. Kaya hinde pwede..
Tumango yung nurse, “Pag ok na ho, may ipapapirma ho ako sa inyo.”
“Thank you..”
Idinala nila si Athena sa isang kwarto. Maya maya ay lumabas na yung doctor at lumapit sa akin. Tinanong niya sa akin kung ano yung nangyari. Sinabi ko na biglang sumakit yung chest niya at may hcm siya. Binigay ko sa kanya yung number ng doctor ni Athena sa manila. Pinapasok niya ako sa loob ng kwarto at iniwan niya ako para kausapin si Dr. Sison, yung doctor ni Athena.
“Ano ba ang nangyari bago siya mawalan ng malay?” napatingin ako kay Dr. Ramos
“Namasyal kami saglit sa Tagaytay, nag swimming saglit, nag-bake.. tapos umupo sa may beach.. Masaya kami pareho.”
“Ah. Baka naexcite lang siya masyado. Bawal yun sa kanya. Pero wag kang mag-alala. Stable na yung kalagayan niya. Natutulog na lang siya. Hayaan mo na lang muna siyang magpahinga. Gigising rin siya.”
Medyo nabawasan yung takot ko. Pero alam kong meron pang problema. Hinde ko naman pwedeng pabayaan na lang to..
“Hinde na ba talaga siya pwedeng operahan pa? Ano pa bang pwedeng ipainom sa kanya na gamot? Mukha kasing hinde tumatalab yung iniinom niya eh! Kahit gano karami.. kahit gano kamahal!! Sabihin mo sakin..” Tinanggal nung doctor yung salamin niya at nilagay ita sa bulsa niya. napayuko siya bigla. “May solusyon pa naman diba? Sabihin mo na sakin..”
“Aware ka naman siguro na wala talagang cure ang sakit niya diba? Nakausap ko si Dr. Sison.. ang sabi niya sa akin, tumawag sa kanya si Athena at sinabing parang hinde na raw tumatalab yung gamot niya. Kahit daw doblehin niya yung dosage, wala pa rin daw..”
Biglang sumakit yung puso ko. Kaya ba napapadalas yung pag sakit ng dibdib niya dahil wala ng epekto un?? Pero umiinom pa rin siya ng gamot eh.. bakit ganun.. bakit..
“Yun parin kasi yung gamot niya eh! walang kwenta yung gamot na yun!”
“Mister delos Reyes makinig ka sakin.. itinigil na ni Athena yung pag inom niya ng gamot.. mag aapat na linggo na daw.”
“Ano..?” napatingin ako kay Athena.. “Hinde.. imposible.. magkasama kami sa iisang bahay.. nakikita ko siyang umiinom ng gamot.. imposible..”
“Vitamins yun..” dahan dahan akong lumapit sa may kama ni Athena. narinig ko yung mga yapak niya, nilagay niya yung kamay niya sa may balikat ko. “Ang kelangan mo na lang gawin ay magdasal. Wag mo siyang hayaang mapagod. Kelangan i-ready mo na rin yung sarili mo..”
Hinawakan ko yung kamay ni Athena. Tinitigan ko lng siya. Bakit ikaw pa? Bakit ikaw pa..?
Napatingin ako sa orasan. 12 na ng madaling araw.
“Athena.. ilang oras ka ng tulog.. hinde ka pa ba gutom? Yung cake na ginawa natin hinde pa natin natitikman.. Gumising ka na..”
“Ang kelangan mo na lang gawin ay mag dasal..”
Magdasal?! Pano ko yun gagawin..? Ang tagal tagal kong nineglect ang diyos. Halos nawala paniniwala ko sa kanya.. Pano ko sisimulan yung pagdadasal ko? Makikinig pa ba siya? Papakinggan niya ba ako? Anong sasabihin ko sa kanya?
Lord,
Makinig ka sakin.
Minsan lang ako nag mahal ng ganito.
Mali. Ngayon lang ako nag mahal ng ganito.
Wag mo naman hayaang mawala siya sakin.
Alam mo naman na mabait si Athena, di ba?
Bakit siya pa yung kelangan mong pahirapan?
Bakit hinde na lang ako?
Eto ba parusa mo sakin? Ang masaktan ng ganito?
Kung alam ko lang na ganito kasakit ang magiging parusa ko
Sana hinde na lang ako nagloko. Sana naniwala na lang ako.
Lord, Wag mo muna siyang kunin..
Natanong mo na ba siya kung handa na siya?
Malulungkot siya paginiwan niya ko.
Hinde niya kakayanin yun.
Hinde ko rin yun kakayanin.
Masaya pa kami.. Masayang masaya.
Kakapalan ko na yung mukha ko,
Bigyan mo pa ko ng panahon..
Para lang ihanda yung sarili ko.
Yun na lang hinihiling ko.
Panahon.
Kahit konti lang,
Nagmamakaawa ako sayo.
Kahit konti lang talaga,
Please.
Dahan-dahang iminulat ni Athena yung mga mata niya. Tiningnan niya yung paligid niya. Tinanggal niya yung thing na para makahinga siya. Nagsmile siya sa akin.
“Uwi na tayo.. Ayoko na dito sa ospital..”
Tumango ako. Kinausap ko yung doctor. Pumayag siya sa sinabi ko kahit na medyo labag sa kalooban niya. Pinabihisan ko siya sa nurse at inayos ko yung bill namin sa ospital. Tinulungan nila akong dalhin si Athena sa may kotse. Umuwi kami sa may rest house.
Sa kwarto na kami dumiretso para makapag pahinga. Hinde ko mabitawan si Athena kaya kahit sa pagtulog hawak ko yung kamay niya.
Nung nagising ako kinabukasan pagtingin ko sa oras 10 am na. Halos wala akong tulog dahil lagi akong gumigising para tingnan kung ok lang siya. Pagtingin ko sa tabi ko wala na si Athena. Bumangon ako kaagad at bumaba.
“ATHENA!!! NASAN KA!!” ilang beses akong sumigaw pero walang sumasagot. Halos nalibot ko nabuong bahay pero hinde ko pa rin siya makita.
Nagpunta ako sa may kusina para hanapin siya.
Nakita ko yung likod niya. May suot siyang apron tapos may nilalagay sa plato.
Napahinga ako ng malakas kaya napatingin siya sa akin
“Morning..” sabi niya na halos parang ang hina niya.
“Good morning.” tapos nag smile ako
Gusto ko sanang magalit pero hinde ko magawa. Natakot ako. Akala ko iniwan na niya ako. Pero mabuti na lang.. mabuti na lang at nandito parin siya..
Tinulungan ko siyang dalhin yung mga plato sa dining room.
“Ikaw ba gumawa nitong lahat?”
“Oo naman. Nagpatulong ako kay manang, pero ako lahat ung gumawa. Gusto ko kasing ipagluto ka.. Kahit ngayon lang..”
Lord,
Ipinagluto niya pa ako.
Ibig sabihin malakas pa siya.
Nakikinig ka ba sakin?
Wag muna.. Wag pa..
Hinde pa ko pumapayag..
“Bawal kang mapagod.. papagalitan nila ako pag napagod ka..”
“Opo daddy! Pasyal tayo mamaya?”
“Bawal nga mapagod eh..”
Sumimangot siya bigla. “Hinde ako magpapapagod.. Pramis.”
“Sige na nga..”
Pagkatapos naming kumain at naligo na kami at umalis para mamasyal. Nagikot-ikot kami sa may bayan. Fiesta pala kaya may mga banda at kainan dun. May palaro at kung anu-ano pa kaya medyo natagalan kami ni Athena sa labas.
Tuwing napapatingin ako kay Athena sumasakit yung puso ko. Bakit siya pa yung kelangan magsakripisyo samin? Bakit hinde na lang ako?
Lord,
Nakikita mo ba si Athena ngayon?
Ang saya saya niya ngayon, diba?
Sa ganitong sitwasyon mo ba siya,
Gustong kunin sakin?
Nung bumalik kami sa may rest house gusto naman ni Athena mag stroll sa beach. Wala akong choice kung hinde ang pumayag. Dala dala namin yung video cam.
“Kenjiya! Say hi!!” nakatutok sa akin yung video cam, “Ya say something!”
Lord,
Ipapakita ko sayo,
Kung gano kaimportante
yung taong to, sakin.
Yung taong gusto mong
ilayo sa akin.
Tingnan mo.
Makinig ka.
“I love you. Yung pagmamahal ko sayo kasing lalim ng pinakamalalim na dagat sa buong mundo. I love you. Yung pagmamahal ko sayo kasing laki ng pinag sama samang planeta. I love you. Yung pagmamahal ko sayo mas matagal pa sa forever. I love you. Yung pagmamahal ko sayo hinde na mapapalitan ng kahit sino. I love you. Kahit ilang beses pa kitang kelangan pakasalan gagawin ko. Kahit na sa lahat ng simbahan sa buong mundo, gagawin ko. I love you. Kahit na ipagtabuyan mo ko, kahit na mag sawa ka sakin, kahit na iwanan mo ko, ikaw at ikaw parin ang mamahalin ko. Hahanapin kita kahit san ka magpunta. At pag nahanap kita, hinde na kita ulit papakawalan pa. I love you. Kahit gaano kasakit, kahit gaano kahirap hinde kita iiwan. I love you. Yung pagmamahal ko sayo, hinde na mawawala. I love you, Athena. I love you, I love you, I love you.. UhnJaeNa, YongWonHee.”
Nagtakip ng bibig si Athena tapos naiyak. Pinindot niya yung cam tapos niyakap ako.
“I’m sorry.. I'm sorry.. I love you..”
7:37 kami bumalik sa bahay. Dinala ko si Athena sa may patio dahil ma surpresa ako sa kanya. Cadnlelight dinner. Nung nakita niya to, tuwang tuwa siya. Niyakap niya ako sa sobrang tuwa. Ipinakuha niya yung tripod sa kwarto namin para daw ma videohan niya yung nangyayari.
Nakaready na rin yung sounds namin kaya niyaya ko siyang sumayaw.
“This is so perfect.. Thank you.. I will never forget this.” sabi sakin ni Athena.
“Ako rin..” Hinigpitan ko yung pagyakap ko sa kanya, “Hinde ko rin to makakalimutan..”
Lord,
Bakit ganun..
Bakit ganito..
Nahuhulog na ko sa patibong..
“Umuwi na tayo satin..” naramdaman ko ang pagtango niya
“Tara.. Gusto ko na rin umuwi eh.. Pagod na ko, gusto ko na mag pahinga..”
Pinakuha ko yung mga gamit namin at umuwi na kami sa manila. Hawak-hawak ko yung kamay ni Athena kahit na nag mamaneho ako. Hinde ko kasi kayang bitawan.
11:30pm kami nakarating ng bahay. Ipinasok ko yung gamit namin. Si Athena naman dumiretso sa may banyo. Limang minuto na siya sa loob pero hinde parin siya lumalabas. Dahil sa takot ko, kinuha ko yung susi ng banyo at binuksan to. Nakita ko si Athena nakaupo sa sahig. Umiiyak.
“Masakit ba??” Tumingin siya sa akin, “Masakit na naman ba??!!”
Umiling siya bigla, “Hinde na.. Baliwala na lang tong sakit sakin.. Pero, natatakot lang talaga ako kasi baka masaktan ka.. ayokong masaktan ka..”
Niyakap ko siya bigla, “Wag mo ngang isipin yun! wala akong pakiaalam kung masaktan ako! Di bale ng ako.. wag lang ikaw.. sinabi ko naman sayo diba? kung nasasaktan ka.. sabihin mo..”
“Hinde nga masakit..” Tiningnan ko siya, “Tara na.. dun na tayo sa kwarto..”
Tinulungan ko siyang tumayo at nagpunta na kami sa kwarto namin. Nakahiga kami sa kama, gamit niya yung braso ko as unan tpos naka yakap siya sa akin. Naka lagay yung kamay ko sa may braso niya habang nakatingin ako sa taas.
“Kenji.. I love you..” tapos hinigpitan niya pag yakap niya sa akin, “I love you so much..”
“I love you too.. so much.” tapos hinalikan ko siya sa may noo niya. “Sana kahit after 10 years ganito parin tayo..”
“Ang tagal masyado nun..”
“Ayaw mo akong makasama ng matagal?”
“Hinde sa ayaw ko.. hinde ko lang kaya..”
“5 years?” naramdaman ko yung pag iling niya, “1 year..?”
“Matutulog na ko in 10 minutes..” tumulo bigla yung luha ko
Lord,
Saglit na lang.. please..
“1 hour..? Please.. 1 hour? Tumango siya bigla. Niyakap ko siya. Hinde ko mapigilan yung pagtulo ng luha ko. “Magsalita ka lang.. kwento ka.. kahit ano. Basta gusto ko lang marinig boses mo.. Athena.. magsalita ka lang..”
“I love you.. Kahit na san ako mag punta, ikaw lang mamahalin ko. I love you.. Kahit na ilang beses mo akong saktan, ikaw parin ang mamahalin ko. I love you.. Kahit na pagod na pagod na ko, ikaw parin ang mamahalin ko. I love you.. Kahit sa kabilang buhay.. ikaw parin ang mamahalin ko.” Naramdaman ko yung pagpatak ng luha niya sa may braso ko. “I love you.. kahit na sobra sobra na yung pagmamahal ko sayo, patuloy parin yung pagmamahal ko sayo. I love you.. Kahit na sandali lang yung pagsasama natin, masaya ako dahil nakasama parin kita kahit papaano.. I love you, Kenji.. I love you.. I love you.. I love you.. UhnJaeNa,YoungWonHee..” [Always, forever.]
Tuloy tuloy parin yung pag tulo ng luha ko. Hinde ko alam kung gaano katagal akong iiyak habang buhay pa ko. Pero alam kong matatagalan to.
“Hintayin mo ko.. Kahit anong mangyari hintayin mo ko..”
“Hihintayin kita.. Kahit gano pa katagal.. Basta hihintayin kita..”
Tiningnan ko yung mukha niya
“Athena tumingin ka sakin. Tingnan mo ko.” dinilat niya yung mga mata niya, “Ang kelangan mo lang gawin ay hintayin ako. Ako na bahalang mag hanap sayo.. ha?”
Nagsmile siya sa akin at ipinikit niya ulit yung mata niya.
“Kidarulkke..” [I'll be waiting..]
“I love you, Athena..”
“I love you too..”
“I love you..”
“Hmm.. I love you.. Kenjiya.. can I sleep now?” Hinalikan ko siya sa may lips at niyakap siya ng mahigpit. naramdaman ko ulit yung pagpatak ng luha niya, “Nuhrul youngwonhee saranghalkke.. Good night.” [I will love you forever..]
“I love you, Athena. Sweet dreams.”
ITUTULOY
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento